De ‘Begijnenvijvers’ behoren tot het gemeentelijk bosgebied Resterheide. De vijvers zijn sinds jaar en dag een geliefde plaats voor de sportvissers. De Witvisclub heeft er zijn stek en de honderden leden konden jarenlang met veel plezier hun sport uitoefenen. Tegelijkertijd stonden ze mee in voor het duurzaam beheer van het gebied.

Aalschover

Vandaag worden de vissers geplaagd door zwarte watervogels: de aalscholvers. Het dier brengt heel wat schade toe aan het aanwezige visbestand. Vreemd is dat niet. De totale populatie aalscholvers is in de voorbije 25 jaar in Europa vertwintigvoudigd en telt volgens de voorzichtigste schattingen vandaag 1,7 tot 1,8 miljoen vogels. Ze hebben zich tot ver buiten hun traditionele broedgebieden verspreid en nestelen inmiddels in gebieden waar ze vroeger nooit voorkwamen. Burgemeester Raf Truyens:

 “Dat de visclubs hierdoor een probleem hebben, is duidelijk. Aalscholvers hebben dagelijks 400 tot 600 gram vis nodig. Ze jagen in groep en kunnen in relatief korte tijd een groot deel van het visbestand in bepaalde wateren opeten”

Om te jagen duiken aalscholvers vanaf het wateroppervlak recht naar beneden. Ze achtervolgen hun prooi, maken hem buit met hun snavel en brengen hem naar de oppervlakte. Aalscholvers zijn echte kolonievogels. Als ze op jacht gaan, vliegen ze daarom meestal in grotere groepen op het water af. Normaal gaat iedere vogel daarna voor zichzelf op zoek naar prooi, maar vaak jagen ze ook in groepen die kunnen variëren van 25 tot enkele honderden vogels.

De doeltreffendheid van verschrikkers is twijfelachtig, aangezien dieren daar snel aan wennen. Truyens meent dat visserij en aquacultuur alleen kunnen worden beschermd door een beter beheer van de alsmaar groeiende populaties aalscholvers.

Beheersmaatregelen zijn niet uitzonderlijk. Uit de afgelopen jaren zijn daarvan diverse voorbeelden bekend. Het ging daarbij om maatregelen van tijdelijke aard of om maatregelen die zich tot een bepaald gebied beperkten, zoals afschotvergunningen voor bepaalde gebieden (Zweden, Polen, Italië, Denemarken, Duitsland, Oostenrijk), voor bepaalde perioden (Roemenië, Estland) of voor bepaalde quota (Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Slovenië); verder incidenteel vergunningen voor ingrepen in broedkolonies (vellen van nestbomen, onvruchtbaar maken van eieren).

In Vlaanderen zijn bejaging en bestrijding momenteel niet mogelijk.

De burgemeester vraagt naar een oplossing voor het probleem. Hij stelt voor om op korte termijn te onderzoeken of de aalscholvers kunnen bestreden worden, zodat de populatie aalscholvers op lange termijn in het cultuurlandschap integreert en de vissoorten en ecosystemen niet langer in gevaar zijn.

Als de Vlaamse overheid de vogel enkel wil verdrijven naar andere plaatsen, lijkt het hem opportuun om de preventieve maatregelen die de clubs zouden moeten nemen ook te financieren. Het plaatsen van onderwaterkooien, netten met staalkabels en katrollensystemen en andere afschrikkingsmiddelen zijn immers onbetaalbaar voor de verenigingen van sportvissers. Ze zijn bovendien experimenteel en bieden geen garanties op succes.

“Het lijkt me logisch dat wanneer de Vlaamse overheid de sportvissers oplossingen suggereert waarvan het succes niet bewezen is, dat zij dan ook de kosten draagt voor de maatregelen en de effecten ervan op wetenschappelijke wijze opvolgt”

een pentekening van Steven Wilsens

Het woonzorgcentrum St. Antonius te Peer bestaat dit jaar 100 jaar. Bij gelegenheid van dit eeuwfeest hield burgemeester Raf Truyens een opgemerkte toespraak.

“We hebben dat  hier mooi geregeld!” begon Truyens. “In een periode dat er nog niet of bijna niet gesproken werd van fusies of samenwerkingsverbanden,vonden de burgemeesters van Peer, Kleine-Brogel en Grote-Brogel en de deken van Peer het tijd om samen een wedergemeentelijke commissie op te richten die het St.Antonius-Gods-Gasthuis kon gaan bouwen. Het begon in het jaar des Heeren 1910. Caulille en Eksel sloten later aan.

Ze gingen ongetwijfeld snel voorbij, de jaren. De tijd vliegt. Het pionierswerk werd geleverd door de zusters.  Het rusthuis had plaats voor 65 bejaarden. Vandaag is het rusthuis vele malen groter geworden met centrale setting in Peer en huizen in Meeuwen-Gruitrode en op korte termijn in Hechtel-Eksel.

Duidelijk is dat de pioniers van toen vooruitziende bestuurders waren. Vandaag zijn ze dat nog steeds. Samenwerking loont. De schaal waarmee ouderenopvang werd georganiseerd, blijkt nog steeds garant te staan voor kostenefficiëntie en kwaliteit.

Ook betrokkenheid is daarbij een vast gegeven. Personeel en vele vrijwilligers werken elke dag hard om die ambitie waar te maken. Het rusthuis vormt een levensbelangrijke schakel in de opvang van ouderen in onze gemeenten.  De focus ligt daarbij niet alleen op de zorgen die worden aangeboden, maar evenzeer op het woon- en leefaspect. Ik wil er de dagdagelijkse  inspanningen van het personeel niet mee minimaliseren. Integendeel, het personeel dat hier de afgelopen honderd jaar door de gangen liep, verdient een pluim voor de manier waarop ze werk deden en doen.

Maar nog meer wil ik de rol van de opvallend grote groep vrijwilligers beklemtonen. Ze spannen zich ontzettend in om het leven mooier en aangenamer te maken, om leven toe te voegen aan de jaren”.

De gemeentebesturen-aandeelhouders hadden ook een cadeautje bij: bewoners, vrijwilligers, personeelsleden en bestuurders krijgen een ijsje. Het idee werd alvast gesmaakt, afgelopen vrijdag.